ഞങ്ങളുടേത് ഒരു പക്കാ അറേഞ്ച്ഡ് മാര്യേജ് ആയിരുന്നു. കല്യാണത്തിന് മുൻപ് സ്കൈപ്പിലും ഫോണിലും കുറച്ചു സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നല്ലാതെ, നേരിട്ട് അധികം ഇടപഴകിയിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആദ്യരാത്രിയിൽ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ വലിയൊരു പരിഭ്രമം രണ്ടുപേർക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ, എന്റെ ഭർത്താവ് ഈ കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നും അറിവില്ലാത്ത ഒരാളായിരുന്നു. എനിക്കാണെങ്കിൽ മുൻപ് പ്രണയവും ബന്ധങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇതിനെക്കുറിച്ച് അത്യാവശ്യം അറിവുണ്ട്. ആ വ്യത്യാസമാണ് ആ രാത്രിയെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാക്കിയത്.
അദ്ദേഹം ഒരു പാവമായിരുന്നു. എന്ത് ചെയ്യണം, എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നറിയാതെ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ നാണിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ അറിയാമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അത് തുറന്നു പ്രകടിപ്പിക്കാൻ എനിക്കും മടിയായിരുന്നു. ഞാൻ കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്താൽ “ഇവൾക്ക് ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ ഇത്ര കൃത്യമായി അറിയാം?” എന്ന് അദ്ദേഹം ചിന്തിക്കുമോ എന്ന പേടി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.
ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങൾ
ബെഡിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ പല ചിന്തകളായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങണോ? അതോ അദ്ദേഹം തന്നെ എല്ലാം ചെയ്യട്ടെ എന്ന് കരുതി കാത്തിരിക്കണോ? ഏത് പൊസിഷനിൽ വേണം തുടങ്ങാൻ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നത് ശരിയാകുമോ? ഇങ്ങനെ ഒത്തിരി കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ച് ഞാൻ കുഴങ്ങി. അദ്ദേഹം വല്ലാതെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ പേടി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പാവം തോന്നി.
ആ രാത്രിയിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ ചിരി വരും:
ആദ്യത്തെ പണി: അദ്ദേഹം എന്നെ ഒന്ന് തൊടാൻ പോലും പേടിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അടുത്തു വന്നപ്പോഴേക്കും ടെൻഷൻ കാരണം വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. മൂപ്പരുടെ ഷോട്സിൽ തന്നെ സംഗതി തീർന്നു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം വല്ലാതെ ചമ്മിപ്പോയി.
രണ്ടാമത്തെ ശ്രമം: കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാര്യമായ പുരോഗതി ഉണ്ടായില്ല. ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ആവേശം കൂടി വീണ്ടും പാതിവഴിയിൽ സംഗതി അവസാനിച്ചു.
മൂന്നാം ശ്രമം: ഇത്തവണ അദ്ദേഹം കുറച്ചുകൂടി ആത്മവിശ്വാസം കാണിച്ചു. ഒരുവിധം ശരിയായ രീതിയിൽ എല്ലാം നടന്നു തുടങ്ങിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച ആ നിമിഷം തന്നെ വീണ്ടും കളി കഴിഞ്ഞു. ഒരു ‘പാക്കേജ്’ ഡെലിവറി ചെയ്ത ഉടനെ തിരിച്ചു പോകുന്നതുപോലെയായിരുന്നു അത്.
ചിരിയോടെ ഒരു ശുഭാരംഭം
അവസാനം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തളർന്നു. ഇനിയിപ്പോൾ ഇന്ന് രാത്രി ഒന്നും നടക്കാൻ പോകുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ നിരാശ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ അടുത്തു ചെന്ന് സാരമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. ആശ്വാസത്തോടെ അദ്ദേഹം എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അങ്ങനെ വലിയ ബഹളങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, കുറച്ച് ചമ്മലോടെ ഞങ്ങൾ ആ രാത്രി ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു.
സിനിമയിലൊക്കെ കാണുന്നതുപോലെ ഗംഭീരമായ ഒരു തുടക്കമായിരുന്നില്ല അത്. പക്ഷേ, ആ പരാജയങ്ങളും ചമ്മലുകളുമാണ് പിന്നീട് ഞങ്ങളുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കിയത്. പരസ്പരം പഠിക്കാനും തുറന്നു സംസാരിക്കാനും ആ രാത്രി ഞങ്ങളെ ഒരുപാട് സഹായിച്ചു.
