ഒരു പക്കാ ആക്ഷൻ അഡ്വഞ്ചർ സിനിമയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു എന്റെ ആ ആദ്യരാത്രിയും ഹണിമൂൺ യാത്രയും! മധുവിധുവിന്റെ പ്രണയത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ടെൻഷനും പേടിയും നിറഞ്ഞ ആ അനുഭവം ഇന്നും ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഞങ്ങളുടേത് ഒരു അറേഞ്ച്ഡ് മാര്യേജ് ആയിരുന്നു. ഞാൻ ദന്തചികിത്സയിൽ ഉപരിപഠനം (MDS) നടത്തുന്നു, അദ്ദേഹം മറ്റൊരു നാട്ടിൽ ഡോക്ടറായി ജോലി ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വിവാഹത്തിന് മുൻപ് ഫോണിൽ സംസാരിച്ചതല്ലാതെ നേരിട്ട് കാണാനോ ഇടപഴകാനോ ഉള്ള സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ കേരളത്തിലേക്കുള്ള ഹണിമൂൺ യാത്ര നിശ്ചയിച്ചു.
പാതിരാത്രിയിലെ ആ ഫോൺ കോൾ
ട്രെയിൻ കയറുന്നതിന് തലേദിവസം രാത്രി ഭർത്താവ് ചോദിച്ചു, “നിന്റെ കയ്യിൽ ഫോട്ടോ ഐഡി ഉണ്ടല്ലോ അല്ലേ? ഇ-ടിക്കറ്റ് ആയതുകൊണ്ട് ഐഡി നിർബന്ധമാണ്.” അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഞെട്ടിയത്! 2009-ൽ ഇ-ടിക്കറ്റുകൾ അത്ര സാധാരണമായിരുന്നില്ല, അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഐഡി വേണമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. വലിയ തുക മുടക്കിയുള്ള യാത്രയാണ്, ഐഡി ഇല്ലെങ്കിൽ വിമാനത്തിൽ കയറാൻ കഴിയില്ല.
സമാധാനത്തിനായി ഞാൻ ഒരു ഐഡിയ കണ്ടെത്തി. ഞങ്ങൾ പോകുന്ന ട്രെയിൻ എന്റെ വീടിനടുത്തുള്ള സ്റ്റേഷനിൽ പുലർച്ചെ 1 മണിക്ക് എത്തും. അവിടെ വന്ന് ഐഡി തരാൻ ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. രാത്രി 10:45-ന് ഞങ്ങൾ ട്രെയിൻ കയറി. ഭർത്താവിനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു, “ഒന്ന് മണിക്ക് അച്ഛൻ വരും, നമുക്ക് അതുവരെ ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരിക്കാം.” എന്നാൽ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “നമുക്ക് ഫോണിൽ അലാറം വെച്ച് ഉറങ്ങാം, അലാറം കേട്ട് എഴുന്നേൽക്കാമല്ലോ.” മടിയോടെയാണെങ്കിലും ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.
ഉറക്കം വരുത്തിയ വിന
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ നേരം വെളുത്തിരിക്കുന്നു! സമയം നോക്കിയപ്പോൾ പുലർച്ചെ 2:30! അച്ഛന്റെ 10 മിസ്ഡ് കോളുകൾ! അലാറം അടിച്ചതുമില്ല, ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞതുമില്ല. സ്റ്റേഷൻ എപ്പോഴോ പിന്നിട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ ആകെ തകർന്നുപോയി. ഭർത്താവിനെ വിളിച്ചുണർത്തി ഞാൻ കരഞ്ഞു. 50,000 രൂപയുടെ യാത്ര നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുന്നു, വീട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നൊക്കെ ഓർത്ത് ഞാൻ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച അവസ്ഥയിലായി.
നെറ്റ്വർക്ക് കിട്ടിയപ്പോൾ അച്ഛനെ വിളിച്ചു. 60 വയസ്സായ എന്റെ അച്ഛൻ അർദ്ധരാത്രി സ്റ്റേഷനിൽ വന്ന് കോച്ചുകളുടെ വാതിലിൽ തട്ടിയിട്ടും ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അച്ഛൻ കൈവിട്ടില്ല. “ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് തിരിക്കുകയാണ്, വിമാനത്താവളത്തിൽ ഞാൻ എത്തും” എന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. അർദ്ധരാത്രി 3 മണിക്ക് ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് അഞ്ചു മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട്. വണ്ടിയോ ബസ്സോ ഒന്നുമില്ലാത്ത ആ സമയത്ത് അച്ഛൻ ട്രക്കിലും മറ്റും ലിഫ്റ്റ് ചോദിച്ചാണ് യാത്ര തുടങ്ങിയത്.
വിമാനത്താവളത്തിലെ ആ നാടകീയ നിമിഷങ്ങൾ
ബാംഗ്ലൂർ എയർപോർട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ സമയം 8 മണി. അച്ഛനെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല. 8:15-ന് അച്ഛൻ വിളിച്ചു, “ഞാൻ എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന്. ചെക്ക്-ഇൻ സമയം തീരാറായി. എന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. പെട്ടെന്ന് ഭർത്താവ് എയർപോർട്ട് സ്റ്റാഫിനോട് സംസാരിക്കാൻ പോയി.
8:35-ന് അച്ഛൻ ദൂരത്തുനിന്ന് ഓടി വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ശ്വാസം നേരെ വീണു! എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും ഭർത്താവ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു, “പ്രശ്നമില്ല, എന്റെ ഐഡി കാണിച്ച് നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും കയറാൻ അവർ അനുവാദം തന്നു!”
സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ചമ്മലും കുറ്റബോധവും തോന്നി. ഒരു ഐഡിക്ക് വേണ്ടി എന്റെ അച്ഛനെക്കൊണ്ട് അർദ്ധരാത്രി ഇത്രയും വലിയ സാഹസം ചെയ്യിക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ എന്നോർത്ത് ഞാൻ തല താഴ്ത്തി. അച്ഛന് ഒരു വലിയ കെട്ടിപ്പിടുത്തം നൽകി ഐഡി വാങ്ങി. ഭർത്താവിന്റെ ഐഡി മതിയായിരുന്നു എന്ന് അച്ഛനോട് പറയാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ധൈര്യം വന്നില്ല.
യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ ഭർത്താവ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “നമ്മുടെ വിവാഹജീവിതം ഒരു വലിയ സാഹസിക യാത്രയായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഉറപ്പായി.” ആ തമാശ കേട്ട് എനിക്ക് ചിരി വന്നെങ്കിലും, എന്റെ വിഡ്ഢിത്തം ഓർത്ത് എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ദേഷ്യം തോന്നി.
ഈ അനുഭവത്തിൽ നിന്നുള്ള ചില വസ്തുതകൾ:
അച്ഛന്റെ സ്നേഹം: ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും മക്കൾക്കായി ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ മാതാപിതാക്കൾ തയ്യാറാകും.
യാത്രാ രേഖകൾ: ഇന്നും വിമാനയാത്രയ്ക്കും ഹോട്ടൽ താമസത്തിനും ഒറിജിനൽ ഐഡി കാർഡുകൾ കൈവശം വെക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.
പരസ്പര ധാരണ: ഇത്തരം പ്രതിസന്ധികളിൽ പരസ്പരം പഴിചാരാതെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതാണ് നല്ലൊരു ദാമ്പത്യത്തിന്റെ ലക്ഷണം.
